Ouderreis Stanislascollege Delft
 

Drama van Kalavryta

Theodoros Mertikopoulos: Uit “Het drama van Kalavryta”, 30 december 1943, een ooggetuigeverslag.

Judith leest bij het monument van Kalavryta deze tekst voor

Het was nog nacht toen de officieren en soldaten, die in mijn woning overnachtten, zich klaar maakten en ik vermoedde niets ergs. In de morgennevel, korte tijd later, was geschreeuw en stampen van voeten te horen.
We stonden op en keken wat er aan de hand was. Al gauw merkten we dat de commandant alle inwoners (ook degenen met kleine kinderen) bevolen had om zich op het schoolplein te verzamelen met een deken en eten voor één dag. Er was geen twijfel mogelijk: de woningen zouden verwoest worden en er zouden mensen gegijzeld worden of de schuldigen zouden neergeschoten worden. Vele verschrikkelijke gedachten schoten door mijn hoofd.
Toen wij soldaten zagen die door de stad liepen en de woningen doorzochten, terwijl tegelijkertijd de stad omsingeld werd en de soldaten stellingen op de heuvels rondom betrokken, raakten wij ervan overtuigd dat er iets afgrijselijks zou gaan gebeuren zonder dat wij er iets tegen konden doen.
Wij kwamen op de aangewezen plek en mij werd gezegd -toevallig of omdat ze me voor oud of ziek hielden- aan de kant te gaan staan waar de vrouwen en kinderen onder de 15 jaar stonden, terwijl de mannen van 15 tot 65 aan de andere kant verzameld werden.
Toen ze allemaal verzameld waren, werd de brand aangestoken vanaf de onder- en bovenkant van de stad. Gelijktijdig werden de mannen door het achterhek van het schoolplein naar het kerkhof gedreven en nadat ze nog 5 minuten verder de heuvel op gelopen waren, kwamen ze aan op een plek aan de oostrand van de stad die leek op een amfitheater, waar ook het veld van P.Kapos lag. Daar moesten ze gaan zitten, blijkbaar om naar de brandende woningen te kijken. Daarbij voelden ze echter de dood, want er stonden rondom hen heen machinegeweren opgesteld en ook een rij voor hen, klaar om te schieten. Nadat ze bijeengedreven waren werden ze door de machinegeweren terecht gesteld. De dood volgde en zelfs als er enkele tegen de verwachting in nog leefden, kregen ze met een pistool het genadeschot, zodat van de meer dan 1000 personen niemand er levend afkwam.
Gelukkig bleven er twee ongedeerd en werden er zes gered: Botonis uit Zakinthos die in Kalavrita werkte, Kostas (achternaam onbekend) werkzaam in een café en vier gewonden.
Tijdens de brand van de huizen en de terechtstelling van de mannen zaten de vrouwen, en kinderen en negen oude mannen in de klaslokalen van de school. Het was verboden naar buiten te gaan. Vanwege de vele rook van de brandende huizen en de mist was het onmogelijk om erachter te komen waar de mannen en de jongens boven de 14 heen gebracht waren. Toen men echter de schoten en het schreeuwen hoorde, ging er door ons een siddering van angst, dat de mannen doodgeschoten werden. De vrouwen wrongen hun handen, schreeuwden en maakten de deuren richting uitgang open ondanks de dreigementen van de soldaten die de wapens in de aanslag hielden. Men hoorde ook een stem roepen dat de school was aangestoken.
Op dat moment begon iedereen als een gek te gillen. Veel kinderen van 10-14 jaar sprongen uit het raam om zichzelf te redden. Oude mannen, vrouwen en kleine kinderen drongen naar de uitgang. De sterke vrouwen vertrapten de zwakken in hun paniek en sprongen over degenen heen die voor hen gevallen waren, zodat bij de uitgang veel oude vrouwen en kleine kinderen onder de mensenmassa lagen. Dat moment was niet te beschrijven.

 
teksten/drama_van_kalavryta.txt · Laatst gewijzigd: 2006/05/10 22:31 door luc
 
Recent changes RSS feed Creative Commons License Donate Powered by PHP Valid XHTML 1.0 Valid CSS Driven by DokuWiki